Porozumienie Prasowe „Solidarność Zwycięży"  

Porozumienie Prasowe „SOLIDARNOŚĆ ZWYCIĘŻY” to nieformalna, wąska grupa kilkudziesięciu osób wydających i drukujących 13 tytułów pism podziemnych w 7 miastach Polski.

PP „SZ” to wsparcie poligraficzne (druk podstawowy, dodruk, druk w sytuacjach awaryjnych i doraźnych) dla 29 redakcji pism podziemia w różnych regionach Polski.

PP „SZ” to druk kilkunastu pozycji ksiąźkowych, kalendarzy, plakatów i setek tysięcy ulotek. To 8 lat ( 1982-1990 ) ciężkiej pracy drukarzy i kolporterów

Porozumienie Prasowe „SOLIDARNOŚĆ ZWYCIĘŻY” założyli we wrześniu 1982 Marian Stachniuk („Solidarność Zwycięźy”– wydawana od maja 1982) i Jerzy Karpińczyk („Montinowiec” wydawany od grudnia 1981).

PP „SZ” to ścisła współpraca wydawnicza, budowa sieci kolportażu, pomoc osobom ukrywającym się i ich rodzinom.(w różnych okresach udzielaliśmy pomocy i schronienia 7 ukrywającym się działaczom podziemia). Przede wszystkim jednak nadrzędnym zadaniem PP „SZ” było wspieranie podziemnych struktur zdelegalizowanego NSZZ „Solidarność” poprzez propagowanie ideii niepodległościowych;

aby nie zatracać się w biernym oporze, lecz wspomagać go czynem.

 

PP „SZ”, poza kilkoma pewnymi lokalami w Krakowie i okolicach, to przede wszystkim

drukarnia „WILNO” im. Gen. Leopolda Okulickiego „Niedźwiadka

– specjalnie zaprojektowany i wybudowany od podstaw „bunkier” pod pracownią stolarsko-konserwacyjną dworku pp Hlebowiczów w Zagórzanach k/Gdowa (żelbet, tajne wejście i awaryjne wyjście ewakuacyjne).

PP „SZ” to ścisłe zasady konspiracji. Zarówno „tymczasowe” lokale jak i podstawowa drukarnia „WILNO” nigdy nie zostały zdekonspirowane. Nie było żadnej wpadki drukarskiej aż do momentu zakończenia działalności w roku 1990.

(aresztowanie Mariana Stachniuka i Jerzego Orła nie miało związku z działalnością wydawniczo-poligraficzną, lecz było konsekwencją szerokich i aktywnych kontaktów z innymi organizacjami polskiego podziemia lat 80-tych)

Podstawowy „zespół drukarski” związany z drukarnią „WILNO” to zaledwie kilka osób, które wykonywało tytaniczną wręcz pracę. W ciągu 8 długich i ciężkich lat przez ręce zespołu „przeszły” tony papieru 42 pism podziemia !!!

Filarami zespołu byli przede wszystkim Józef Mroczek z Bochni, Piotr Hlebowicz – „Hrabia” z Zagórzan i Edward Zbigniew Nowak „Siwy” z Krakowa, a także krakowianie: Marian Stachniuk „Stefan” i Maciej Łazarów „Basiówka”. Z zespołem stale współpracowali artyści graficy: Piotr Warisch i Fryderyka Łazarów.

„Dobrym Duchem” PP „SZ” była Ewa Tarnawska z Krakowa – kobieta piękna, wielkiego serca i ogromnej odwagi. Brat Ewy, mec. Andrzej Tarnawski był naszym opiekunem prawnym. Ich krakowskie domy przy ul. Bielskiego oraz letni w Gruszowie były dla nas skrawkami Wolnej Polski; miejscem spotkań, nocnych dyskusji i schronieniem dla potrzebujących pomocy ....ale również i miejscem pracy drukarzy. Podobne znaczenia miały dla nas dom Macieja i Fryderyki Łazarów z Płaszowa.

Wsparcia PP „SZ” udzielali księża; przede wszystkim Ci z zakonu Sercanów w Płaszowie, księża: Adolf Chojnacki i Kazimierz Jancarz z Krakowa oraz proboszcz parafii w Gruszowie Kazimierz Puchała.

Własne zespoły drukarskie rozbudowały redakcje „Montinowca” i „Nowej Huty” z Krakowa oraz poznański „Ceglorz”, „Solidarni” z Konina, „Feniks” z Tarnowa., „Żądło” z Leżajska i „Solidarność Zwycieży” z Rzeszowa.

Filarami PP „SZ” poza Krakowem byli Jakub Pietrzyk z Poznania, Paweł Kotlarski z Konina, Roman Sroka z Leżajska oraz Janusz i Krystyna Szkutnikowie z Rzeszowa.

PP „SZ” od chwili powstania ściśle współpracowała z organizacją „SOLIDARNOŚĆ WALCZĄCA” Kornela Morawieckiego. Piotr Hlebowicz z PP”SZ” był współprzewodniczącym ODDZIAŁU WSCHODNIEGO  „SW” działającego aktywnie na terenie byłych republik sowieckich.

 

Piotr Hlebowicz, Marian Stachniuk i pośmiertnie Krzysztof Ochel z okazji 25-lecia SOLIDARNOŚCI WALCZĄCEJ, w czerwcu 2007 uhonorowani zostali przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego krzyżami orderu POLONIA RESTITUTA

wróć do początku strony   

 

 

wróć>>